به یاد یک پندار نه چندان واهی
-------
بینی ام را به سوی تمام بوهای بدی که این روزها می آید می بندم و در میان برف سفید نفس عمیق می کشم...نمی دانم...شاید حتی برف
هم یک روز برایم تکراری شود...با این حال دوستش دارم و دوست دارم ساعت ها کنارش دراز بکشم و بینی ام را به تمامی بوهای بدی که همیشه می آید ببندم و نفس عمیق بکشم....شاید همین باشد...برف که می آید بیشتر دوستش دارم...