Hollow Years of Post-Solitude...
  Hollow Years of Post-Solitude                                                                                                                             

    Post-SoLiTuDe                     

 
   
 

 

 

 

 11/01/2004 - 12/01/2004 12/01/2004 - 01/01/2005 01/01/2005 - 02/01/2005 02/01/2005 - 03/01/2005 03/01/2005 - 04/01/2005 04/01/2005 - 05/01/2005 05/01/2005 - 06/01/2005 06/01/2005 - 07/01/2005 07/01/2005 - 08/01/2005 08/01/2005 - 09/01/2005 09/01/2005 - 10/01/2005 10/01/2005 - 11/01/2005 11/01/2005 - 12/01/2005 12/01/2005 - 01/01/2006 01/01/2006 - 02/01/2006 02/01/2006 - 03/01/2006 03/01/2006 - 04/01/2006 04/01/2006 - 05/01/2006 05/01/2006 - 06/01/2006 07/01/2006 - 08/01/2006 08/01/2006 - 09/01/2006 09/01/2006 - 10/01/2006 10/01/2006 - 11/01/2006 12/01/2006 - 01/01/2007 02/01/2007 - 03/01/2007 03/01/2007 - 04/01/2007

 

 

 

 

 

              

بی هیچ چین و چروکی در صورتی دخترانه پیر شده ام...و خسته و بی حوصله...با
گوش هایی که جز صدای اشک آور موسیقی هیچ نمی شنوند و می دانم آن ها هم
روزی بی حوصله تر از کلنجاررفتن با نت های غیر از منان خواهند شد...و چشم هایم
هر روز در انتظار دیدن روزی آفتابی تر یا نمناک و سرد بیدار می شوند و آن گاه به دنبال کار و فعالیت روزانه
فراموش می کنند همه چیزهایی را که برایشان از خواب بیدار شده بودند...تجربه ها از پی هم هر روز مرا ناتوان تر و نادان تر
و دیوانه تر می کنند...
می خواهم آن ها را هم مثل همهء کتاب ها بسوزانم...می خواهم به گفته های آندره ژید با
سری در گریبان تمام و کمال گوش دهم و برای هر پدیده ای وقتی بیش از آنچه
برای شناخت آن کافی است مصرف نکنم...و شاید راه کوچه های محل را هم با سکه
های ای چینگ پیدا کنم در حالی که به تمامی علم و عشق و فلسفه و عرفان و شعر
و حتی زندگی ملحدم...