Hollow Years of Post-Solitude...
  Hollow Years of Post-Solitude                                                                                                                             

    Post-SoLiTuDe                     

 
   
 

 

 

 

 11/01/2004 - 12/01/2004 12/01/2004 - 01/01/2005 01/01/2005 - 02/01/2005 02/01/2005 - 03/01/2005 03/01/2005 - 04/01/2005 04/01/2005 - 05/01/2005 05/01/2005 - 06/01/2005 06/01/2005 - 07/01/2005 07/01/2005 - 08/01/2005 08/01/2005 - 09/01/2005 09/01/2005 - 10/01/2005 10/01/2005 - 11/01/2005 11/01/2005 - 12/01/2005 12/01/2005 - 01/01/2006 01/01/2006 - 02/01/2006 02/01/2006 - 03/01/2006 03/01/2006 - 04/01/2006 04/01/2006 - 05/01/2006 05/01/2006 - 06/01/2006 07/01/2006 - 08/01/2006 08/01/2006 - 09/01/2006 09/01/2006 - 10/01/2006 10/01/2006 - 11/01/2006 12/01/2006 - 01/01/2007 02/01/2007 - 03/01/2007 03/01/2007 - 04/01/2007

 

 

 

 

 

              

مي گن فردا روز مهميه!
نه بابا بيست و دوي بهمن و از اين چيز شرا نيست!عيدم نيست...تولد ميمون و مبارك حضرت زهرا يا ولنتاين مسلمينم نيست...بابا يه چيزيه مال همين ما بچه مچه كنكوريا...متمركز...غير متمركز...نيمه متمركز...؟؟؟ راستي واقعا چه قدر اهميت داره كه من بتونم از هنرهاي زيبا فارق التحصيل شم! اينم خودش مساله ايه ها!
حالا فردا رو بي خيال...امشبم مثل پرسه هاي هميشگيمون بعد هات چاكليت آبميوه اميد رفتيم پاتق يخ زده
DANCE AGE
اون بالاي نياوران يه جايي هست كه خودمونم نمي دونيم كجاست...فقط خيلي شبيه هاليووده...اتفاقا يه كوه بغلشه كه ما قراره به زودي روش بنويسيم:
DANCE AGE
مهدي داشت طبق معمول از شهيار قنبري نقل مي كرد:(من كه درست يادم نمي مونه...)مي گفت رود سن و كافه و قهوهء سن نمي دونم كي كي و باران و
John Lenon
و بعد كه به توصيف ايران مي رسه مي گه :
چشم گاوي در ديس!!! و باقي ماجرا ...
!بعدم بحث توپ مرواري و هدايت گل كرد...ما ام سگ لرز مي زديم و قهقهه!
حالا از اينكه جديدا هدايت مد شده بگذريم...اون يه موجه...مثل موسيقي جز كه تا حالا هيچكي طرفشم نمي رفت اما حالا جديدا مد شده و مردمي كه راك رو از هيپ هاپ تشخيص نمي دادن حالا فوق تخصص جز و پشت بندشم بلوز گرفتن! اين موجا هميشه بوده و هست...تو هنر...تو سياست...و
....اما از اين نمي شه گذشت كه هدايت دوست ما بود...اين بشر اهل خنده بود...يارو از ديد ديگران چند شخصيتي بود...يه موقع چنان قهقهه مي زده كه خفه مي شده...يه موقعم كه... نگم...
ما اين احساسو دقيقا تجربه كرديم...اينكه آدم هم توپ مرواري و البعثت الاسلاميه بنويسه هم بوف كور...و اين حس سخت ترين و
سنگين ترين حس تو كل زندگي آدمه كه آخه چه جوري ممكنه؟پس من چمه؟! روانشناساي گور به گور شده مي گن ديپرشن دوره داره...گاهي دو يا چند دوره ست...چمي دونم پنهان و آشكارو از اين زرا كه خودمون تا تهشو حفظيم! اما ظاهر آدما...حالا از ظاهر فيزيكي بگذريم...شخصيت ظاهريشون(اگر دروني هم داشته باشن!) چقدر تعيين كنندست؟!
كامو يك همسر ايده آل بوده...
هدايت دلقكي بوده كه مي تونستي ساعت ها باهاش بشيني هرو كر كني...
و نمونه هاي بسيار بارز اين جوري...
فرهاد مهراد با مهر و تسبيح و نماز و وضو و كوف و زهر مارمي گه:زندگي بيييييييييييييييييييييييييييييي زار از توام؟
!چرا يك آدم بيمار بايد همه جوره بيمار به نظر بياد؟!حتما بايد كت چهار خونه و موهاي ‍ژوليده و كلاه بره بذاريم سرمون تو خيابون پياده راه بريم تا به همه جاررررررر بزنيم كه
آآآآآآآآآآآآي مردم!من حالم از همه به هم مي خوره؟!
بابا حرف من اينه: كسي كه معموليه يا حتي خوبه نمي تونه مريض باشه؟!!!!
جون كند ياروتا حرفشو بزنه
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Confusion that never stops
Closing walls and ticking clocks
Gonna come back and take you home
I could not stop but you now know
Singing come out upon my seas
Curse missed opportunities
Am I a part of the cure
Or am I part of the disease
Colplay!