Hollow Years of Post-Solitude...
  Hollow Years of Post-Solitude                                                                                                                             

    Post-SoLiTuDe                     

 
   
 

 

 


 

 

 11/01/2004 - 12/01/2004 12/01/2004 - 01/01/2005 01/01/2005 - 02/01/2005 02/01/2005 - 03/01/2005 03/01/2005 - 04/01/2005 04/01/2005 - 05/01/2005 05/01/2005 - 06/01/2005 06/01/2005 - 07/01/2005 07/01/2005 - 08/01/2005 08/01/2005 - 09/01/2005 09/01/2005 - 10/01/2005 10/01/2005 - 11/01/2005 11/01/2005 - 12/01/2005 12/01/2005 - 01/01/2006 01/01/2006 - 02/01/2006 02/01/2006 - 03/01/2006 03/01/2006 - 04/01/2006 04/01/2006 - 05/01/2006 05/01/2006 - 06/01/2006 07/01/2006 - 08/01/2006 08/01/2006 - 09/01/2006 09/01/2006 - 10/01/2006 10/01/2006 - 11/01/2006 12/01/2006 - 01/01/2007 02/01/2007 - 03/01/2007 03/01/2007 - 04/01/2007

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 

 

 

 

 

              

پريشبا فهميدم كه شاملوي مرحوم هم براي من شعر گفته. يا لا اقل موقع شعر گفتن خيلي به من فكر مي كرده...مثل پينك فلويد كه واسه من چندين آهنگ ساختن...مثل فيليپ گلس...مثل ميلان كوندرا كه براي خيلي از نوشته هاش از نا خود آگاه من سوالات زيادي پرسيده...مثل پرويز تناولي كه تمام هيچ ها و فرهادهاش رو توي دلش به من تقديم كرده...چون من منبع الهام همشون بودم...مثل اين همه فيلمساز خوب كه برام فيلم ساختن....
آهان...بحث سر شعر شاملو بود...داشتم مي گفتم...يه جا از زبان من مي گه:
اي دريغ از آن صفاي كودن ام
--------------------------
واااااااااااااي!عالي گفته!!!اوم مرحوم منو بهتر از خودم مي شناخت...من سال ها بود به اين فكر مي كردم يه جاي كارم اشكال داره....اين صفا(اگر داشته باشم) يه ايرادي داره...و الان چهل و اندي ساعته كه فهميدم هرچي هست از كودن بودن است...
اي دريغ از آن صفاي كودنم....
چشم دد فانوس چوپان ديدنم
با تن فرسوده پاي ريش ريش
خسته گان بردم بسي بر دوش خويش
گفتم اين نامردمان سفله زاد
لاجرم تنها خواهندم گذاشت
ليك تا جاني به تن بشناختند
همچو مردارم به راه انداختند....
اي دريغ آن خفت از خود بردن ام
پيش جان از خجلت تن مردن ام!
من سلام بي جوابي بوده ام
طرح وهم اندود خوابي بوده ام
زادهء پايان روزم زين سبب
راه من يكسر گذشت از شهر شب
چون ره از آغاز شب آغاز گشت
لاجرم راهم همه از شب گذشت.
منم به پاس قدرداني ديشب نشستم واسهء يه تيكه از همين شعر تصوير سازي كردم....يه جاده با يه ستاره ...بدون شازده كوچولو كه بي
جواب ترين سلام دنيا بود....

 

; # posted by Gelare Khoshgozaran @ 7:57 AM